دكتر صفی‌الدین صفوی نائینی در سال 1330 در تهران به دنیا آمد. وی در سال 1353 در رشته مهندسی برق، الكترونیك از دانشکده فنی دانشگاه تهران با مدرک فوق­لیسانس پیوسته فارغ‌التحصیل و برای ادامه تحصیل عازم آمریکا شد و در سال 1358 پس از اخذ مدرک Ph.D. در رشته مهندسی برق با تخصص در زمینه مخابرات میدان از دانشگاه ایلینوی آمریكا به ایران بازگشت و با سمت استادیاری در دانشكده فنی دانشگاه تهران شروع به کار کرد. ایشان پس از قریب بیست سال فعالیت موثر آموزشی و پژوهشی در دانشکده فنی دانشگاه تهران و تربیت گروه بزرگی از متخصصان حوزه مخابرات میدان که اینک در دانشگاه­ها و مراکز علمی و صنعتی کشور مشغول به خدمت هستند، عازم کانادا شد و در دانشگاه واترلو به رتبه استادی رسید. پایه­گذاری مرکز پژوهشی CIARS[1] در آن دانشگاه و پذیرش تعداد قابل ملاحظه­ای از دانشجویان ایرانی مقاطع تحصیلات تکمیلی در گروه پژوهشی خود در آن دانشگاه از اهم اقدامات ایشان در دوره اقامت در کانادا بود. گروه بزرگی از دانش­آموختگانی که دوره دکترای خود را تحت راهنمایی ایشان در آن دانشگاه به پایان رسانیدند، پس از بازگشت به کشور منشاء خدمات موثری به جامعه علمی کشور شده­اند.

از استاد صفوی نائینی تعداد قابل توجهی مقالات کیفی و کتاب به جا مانده است. ترجمه كتاب "سیستم‌های مخابرات الكترونیكی"  توسط ایشان برگزیده دومین دوره كتاب سال جمهوری اسلامی ایران بوده است.

دکتر صفوی نائینی پس از سالها تلاش در مسیر ارتقای علمی ایران عزیز، در آستانه هفتاد سالگی در اثر ابتلاء به بیماری سرطان رخ در نقاب خاک کشید و پیکر ایشان بنا بر وصیت خودشان به ایران منتقل و در بهشت زهرای تهران به خاک سپرده شد.

بنیاد حامیان دانشکده فنی در پاسخ به درخواست جمعی از شاگردان قدیمی استاد تاسیس جایزه بورسیه­ای را به نام ایشان در سال 1404، برای قدردانی از خدمات علمی و آموزشی این استاد گرانقدر تصویب کرد و صندوق جایزه از محل کمکهای اعطایی شاگردان ایشان تاسیس شد تا همه ساله از محل عواید آن این بورسیه تحصیلی به دانشجویان دوره­های تحصیلات تکمیلی ورودی به دانشکده مهندسی برق و کامپیوتر در رشته مهندسی برق- گرایش مخابرات میدان اعطاء گردد.